Thuis in twee culturen.

Gastvrijheid staat in de Afghaanse cultuur voorop. Een gast krijgt de beste plek, een kop thee en iets te eten, ook als het bezoek onverwacht komt.

Familie en gemeenschap zijn belangrijk. Mensen zorgen voor elkaar, ouderen worden met respect behandeld en belangrijke momenten vier je samen. Die waarden nemen veel Afghaanse Nederlanders mee in hun dagelijks leven hier.

In Afghanistan worden veel talen gesproken. De twee grootste zijn Dari en Pasjtoe. Poëzie neemt een bijzondere plaats in: gedichten worden uit het hoofd geleerd, voorgedragen en doorgegeven van ouder op kind.

Dichters als Rumi, in Afghanistan bekend als Mawlana Jalaluddin Balkhi, worden tot op de dag van vandaag gelezen. Voor kinderen die in Nederland opgroeien is de taal van hun ouders een band met hun familie en hun geschiedenis, naast het Nederlands dat zij op school en op straat spreken.

Het Afghaanse nieuwjaar, Nowruz, valt op de eerste dag van de lente. Families komen bij elkaar, er wordt gekookt en gevierd. Ook het Suikerfeest en het Offerfeest zijn belangrijke momenten in het jaar.

Bij een feest hoort vaak muziek en de attan, een traditionele dans in een kring. In Nederland komen daar feestdagen als Koningsdag en 5 mei bij. Veel gezinnen vieren beide.

De Afghaanse keuken is gemaakt om te delen. Bekende gerechten zijn kabuli palaw, een rijstgerecht met wortel en rozijnen, mantu, gestoomde deegpakketjes, en bolani, gevuld platbrood. Thee hoort er altijd bij.

In de muziek is de rubab een geliefd instrument, een snaarinstrument met een warme klank. Samen eten en samen muziek maken brengt mensen bij elkaar, ook mensen die elkaar nog niet kennen.